Choroba Peyroniego – jak ją rozpoznać i leczyć?

Jak rozpoznać chorobę Peyroniego?

Objawy choroby Peyroniego mogą pojawić się stopniowo i początkowo być mało charakterystyczne. U części pacjentów pierwszym sygnałem jest ból podczas erekcji, u innych – wyczuwalne zgrubienie lub zauważalne wygięcie prącia. Istotne jest to, że chodzi zwykle o zmianę nabytą, czyli taką, której wcześniej nie było. Inne objawy choroby Peyroniego:

• zwężenie lub wgłębienie w obrębie prącia;
• wrażenie skrócenia prącia w stanie wzwodu;
• trudności z uzyskaniem lub utrzymaniem erekcji.

Nasilenie objawów zależy od lokalizacji i rozległości zmian włóknistych. W praktyce warto zwrócić uwagę nie tylko na samo skrzywienie, ale też na to, czy zmienia się ono z czasem, czy utrudnia współżycie i czy pojawiają się zaburzenia erekcji. To właśnie połączenie deformacji, bólu i pogorszenia funkcji seksualnej najczęściej skłania do diagnostyki. Informacje na temat diagnozowania i leczenie choroby Peyroniego można znaleźć pod linkiem.

Co może być przyczyną choroby Peyroniego?

Dokładna przyczyna choroby Peyroniego nie zawsze jest możliwa do wskazania. Najczęściej uważa się, że schorzenie rozwija się w wyniku nieprawidłowego gojenia drobnych lub większych urazów prącia, co prowadzi do powstawania bliznowatej tkanki włóknistej. Nie każdy uraz kończy się chorobą, ale ryzyko rośnie, gdy uszkodzenia się powtarzają albo organizm gorzej radzi sobie z regeneracją. Inne przyczyny choroby Peyroniego:

• wiek średni i starszy;
• palenie tytoniu i inne nałogi;
• cukrzyca;
• nadciśnienie tętnicze i inne choroby układu krążenia;
• predyspozycje rodzinne;
• choroby tkanki łącznej.

Znaczenie mogą mieć również czynniki genetyczne i ogólny stan naczyń krwionośnych oraz tkanki łącznej. Warto pamiętać, że choroba Peyroniego różni się od skrzywienia wrodzonego – w tej pierwszej deformacja pojawia się z czasem i wiąże się z bliznowaceniem, a nie z cechą rozwojową obecną od młodości.

Jak leczy się chorobę Peyroniego?

Leczenie zaczyna się od dokładnej diagnostyki urologicznej. Lekarz ocenia przebieg objawów, stopień skrzywienia, obecność bólu oraz wpływ choroby na erekcję. Podstawą bywa badanie fizykalne, a w razie potrzeby także USG prącia, czasem wykonywane po uzyskaniu erekcji farmakologicznej, aby lepiej ocenić blaszki włókniste i przepływ krwi. Znaczenie ma też to, czy choroba jest w fazie aktywnej, gdy zmiany jeszcze się rozwijają, czy w fazie stabilnej. Metody leczenia choroby Peyroniego:

• obserwacja i regularne kontrole, jeśli objawy są niewielkie lub stabilne;
• leczenie zachowawcze, w tym wybrane leki stosowane doustnie lub miejscowo, zależnie od przypadku;
• fala uderzeniowa (ESWT), wykorzystywana w celu poprawy miejscowego ukrwienia, pobudzenia procesów regeneracyjnych oraz ograniczenie gęstości blaszek, odpowiadających za skrzywienie prącia i ból podczas erekcji.

Dobór metody zależy od etapu choroby, nasilenia objawów i oczekiwanego efektu funkcjonalnego, a nie tylko od samego wyglądu prącia. W fazie ostrej zwykle dąży się do ograniczenia postępu zmian i zmniejszenia bólu, natomiast zabiegi operacyjne rozważa się najczęściej dopiero wtedy, gdy skrzywienie przestaje się pogłębiać. Po leczeniu ważne są kontrole urologiczne oraz stosowanie się do zaleceń dotyczących aktywności seksualnej, leków i ochrony tkanek przed kolejnymi urazami.