Żegnamy Stanisława Majorka, medalistę olimpijskiego, legendarnego trenera piłki ręcznej
Uroczystości pogrzebowe jednego z najwybitniejszych szkoleniowców w historii polskiej piłki ręcznej rozpoczną się o godz. 13 w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Matki Bożej w Pleśnej pod Tarnowem – rodzinnej miejscowości Stanisława Majorka.
Pół godziny wcześniej zostanie odmówiony różaniec za zmarłego.
Szkoleniowiec ukończył krakowską AWF. Po studiach pracował jako nauczyciel. Stanisław Majorek do piłki ręcznej – jak sam wspominał – trafił przypadkiem, wcześniej bowiem szkolił przyszłych koszykarzy. Do zajęcia się szczypiorniakiem namówił go ówczesny dyrektor Młodzieżowego Domu Kultury Józef Skubaja.
Od podstaw zbudował sekcję męskiej piłki ręcznej w tarnowskim MDK, czyli dzisiejszym Pałacu Młodzieży. Z tej drużyny wyszły gwiazdy tej dyscypliny sportu tamtych lat, między innymi Franciszek Gąsior czy Andrzej Kącki.
Trzej muszkieterowie polskiego sportu
Stanisław Majorek – obok Huberta Wagnera w siatkówce czy Kazimierza Górskiego w piłce nożnej – wymieniany był jako najwybitniejszy polski szkoleniowiec lat 70. minionego stulecia.
Najpierw prowadził narodową kadrę juniorów a w latach 1970-1978 był szkoleniowcem pierwszej reprezentacji piłkarzy ręcznych. Pod jego wodzą zespół zdobył brązowy medal na olimpiadzie w Montrealu w 1976 roku. W światowym czempionacie wywalczył natomiast czwarte i szóste miejsce. Z sukcesów w piłce klubowej największym osiągnięciem Stanisława Majorka było zdobycie ze Stalą Mielec Pucharu Polski w 1971 roku.
Później prowadził reprezentację Luksemburga, kilka lat pracował też w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Stanisław Majorek słynął z silnej ręki, którą prowadził swoje drużyny. Stosował też niekonwencjonalne metody pracy. Na jeden z obozów do Zakopanego jego zawodnicy poszli z Tarnowa… na piechotę.
Związek Piłki Ręcznej w Polsce uhonorował szkoleniowca w 2012 roku najwyższym swoim odznaczeniem – Odznaką Diamentową z Wieńcem.
Trener został też upamiętniony w Alei Gwiazd Polskiego Sportu, która znajduje się cetniewskim Ośrodku Przygotowań Olimpijskich.
Władze państwowe przyznały mu Krzyż Oficerski oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Samorząd województwa odznaczył go Krzyżem Małopolski.
Tarnów był jego miejscem na ziemi
Większość swojego życia Stanisław Majorek spędził w rodzinnej Pleśnej oraz Tarnowie. W ostatnich latach mieszkał z żoną w piętrowym domku na tarnowskiej Piaskówce.
Szczególną radość sprawiały mu odwiedziny byłych zawodników oraz kolegów z boiska. Starał się nie opuszczać żadnego meczu szczypiornistów w Tarnowie.
Cieszył się grą piłkarzy ręcznych „Unii” w superlidze, podpatrywał i doradzał szkolącym młodych adeptów tego sportu.
Można było go zobaczyć niemal na każdym meczu reaktywowanej kilka lat temu sekcji piłki ręcznej Pałacu Młodzieży.
W kwietniu 2023 roku radni jednogłośnie podjęli uchwałę o przyznaniu Stanisławowi Majorkowi tytułu Honorowego Obywatela Tarnowa. Wnioskodawcami przyznania tego tytułu było dwóch tarnowskich dziennikarzy – Roman Kieroński i Robert Noga.
– Ja na wyróżnienia nie oczekiwałem. Najbardziej byłem zadowolony z tego, że chłopaki z Pałacu Młodzieży odzywali się do mnie, mimo że ja im czasami krzywdę robiłem i to dużą. Ale w tej chwili jesteśmy wielką rodziną – mówił, odbierając wyróżnienie.
Stanisław Majorek zmarł w środowy poranek, 22 kwietnia. Ostatnie dni życia spędził w tarnowskim hospicjum. Przeżył 88 lat.
